Taze hava debisi nasıl hesaplanır? (DIN EN 16798-1)
Bir mahale ne kadar taze hava gerektiği tek bir kurala bağlı değildir. Kişi, alan, CO₂ ve hava değişimi kriterlerinin en büyüğü belirleyicidir.
Taze hava, iç ortam hava kalitesinin ve dolayısıyla konfor ile verimliliğin temelidir. Ancak gereğinden fazla taze hava da ısıtma ve soğutma enerjisini boşa harcar. Doğru debi, birkaç kriterin birlikte değerlendirilmesiyle bulunur.
Dört kriter
- Kişi kaynaklı debi: kişi sayısı × kişi başı debi (V_kişi = n · q_kişi).
- Bina kaynaklı debi: alan × alan başı debi (V_alan = A · q_A). Bina malzemelerinin emisyon seviyesine bağlıdır.
- CO₂ kriteri: kişilerin ürettiği CO₂'nin hedef iç konsantrasyonda tutulması için gereken debi.
- Minimum hava değişimi: mahal hacmi × saatlik hava değişim sayısı.
V_CO₂ = G · n / ((C_iç − C_dış) · 10⁻⁶)V_tasarım = MAKS(V_kişi + V_alan ; V_CO₂ ; V_N)İç hava kalitesi sınıfı
DIN EN 16798-1, iç ortam kalitesini kategorilere ayırır. Daha yüksek kategori, daha düşük CO₂ farkı ve daha yüksek kişi başı debi demektir. Kategori seçimi projenin konfor hedefine ve işverenin beklentisine göre yapılır; tüm mahaller için aynı olmak zorunda değildir.
Hangi kriter belirleyici olur?
Ofis gibi kişi yoğunluğu orta düzeyde olan mahallerde genellikle kişi ve alan toplamı belirleyicidir. Restoran veya toplantı salonu gibi kalabalık mahallerde CO₂ kriteri öne çıkabilir. Tuvalet gibi mahallerde ise minimum hava değişimi belirleyici olur. Her mahal için hangisinin belirleyici olduğunu görmek, sistemi doğru boyutlandırmanın ilk adımıdır.
Not: Kişi başı ve alan başı debi değerleri standarttaki tablolardan, mahal tipine ve kategoriye göre alınır. Yerel yönetmelik ve işveren şartnamesi daha yüksek değer isteyebilir.
Bu hesapları kendi santralinizde görmek ister misiniz?
Demo talep et